Στο άκουσμα της λέξης «πίστη», το μυαλό των περισσότερων ανθρώπων πηγαίνει – όχι αδίκως – στη θρησκεία. Αυτή η ταύτιση συμβαίνει επειδή η συγκεκριμένη έννοια, δηλαδή η θρησκευτική πίστη, χρησιμοποιείται ευρέως στον ιδιωτικό και στο δημόσιο λόγο. Η συνηθέστερη χρήση γίνεται για να εκφράσει την πηγαία, πυρηνική, εσωτερική προσήλωση ή ενστερνισμό σε οποιαδήποτε θρησκεία και τη δύναμη που απορρέει από αυτή την προσήλωση.
Η πίστη όμως δεν είναι μόνο θρησκευτική. Είναι μια ευρεία έννοια και μπορεί να εξαπλωθεί παντού: σε ιδέες, σε πρόσωπα, στην ίδια τη ζωή.
Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι το κυρίαρχο χαρακτηριστικό της πίστης είναι η σταθερότητα, κι αυτό από μόνο του είναι θεμιτό. Από την άλλη, πολλές φορές η κατάχρηση αυτής της έννοιας, δηλαδή η υπερβολική ή η τυφλή πίστη, οδηγεί σε δογματισμό. Ο κίνδυνος σε αυτή την περίπτωση είναι η μετατροπή της σταθερότητας σε στασιμότητα, αδιαλλαξία, ακόμα και φανατισμό. Αυτή είναι η άγονη πλευρά της πίστης, η οποία αντί να εξελίσσει τον άνθρωπο, δυστυχώς τον καθηλώνει.
Η πίστη από μόνη της δεν έχει ούτε θετικό ούτε αρνητικό πρόσημο. Είναι ένα εργαλείο και το φορτίο της καθορίζεται από τον τρόπο που τη χρησιμοποιούμε. Είναι μια λεπτή έννοια, αλλά αρκετά θεμελιώδης στη διαδικασία της εξέλιξης, στη διαδικασία της αλλαγής.
Το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα ωφέλιμης πίστης είναι η πίστη στο θετικό αποτέλεσμα. Είναι η εξ αρχής ανοιχτή διάθεση, η θετική προδιάθεση σε κάτι που δεν γνωρίζω και καλούμαι να το δοκιμάσω χωρίς να υπάρχει προηγούμενη εμπειρία. Για παράδειγμα, αγοράζω ένα καινούργιο βιβλίο και πριν το διαβάσω πιστεύω ότι θα μου αρέσει. Πηγαίνω σε ένα εστιατόριο που δεν έχω ξαναπάει και πιστεύω εκ των προτέρων ότι θα μου αρέσει το φαγητό που θα δοκιμάσω. Ετοιμάζω ένα ταξίδι σε ένα μέρος που δεν έχω ξαναεπισκεφτεί και πιστεύω ότι θα περάσω καλά. Πρόκειται να συναντήσω για πρώτη φορά έναν άνθρωπο για οποιοδήποτε λόγο (επαγγελματικό, κοινωνικό, ερωτικό) και πριν ακόμα πραγματοποιηθεί η συνάντησή μας, πιστεύω στη θετική της έκβαση.
Η πίστη μπορεί να γίνει μία από τις μεγαλύτερες αρετές του ανθρώπου. Είναι μία εσωτερική κατάσταση, μία εσωτερική δύναμη, κι όπως συμβαίνει με κάθε δύναμη, θα χρειαστεί να επιλέξουμε τον τρόπο με τον οποίο θα τη χρησιμοποιήσουμε. Αν από την αρχή υπάρχει δισταγμός, επιφυλακτικότητα, αμφιβολία, αμφισβήτηση ή επικριτικότητα απέναντι σε αυτό που είναι να συμβεί, το πιθανότερο είναι η κατάληξη να μην είναι καλή. Αν κάνουμε εξ αρχής αρνητικές σκέψεις, εξετάζουμε και αναλύουμε όλα τα πιθανά αρνητικά σενάρια, τότε έχουμε αρχίσει να ακυρώνουμε την εμπειρία πριν καν πραγματοποιηθεί.
Η πίστη στην αλλαγή βρίσκει εφαρμογή στον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά. Πρόκειται για ένα προσωπικό ταξίδι, μια ατομική διαδικασία. Η προσωπική στάση απέναντι στη διαδικασία είναι αυτή που εν πολλοίς θα καθορίσει και την έκβασή της. Πριν ξεκινήσει το ταξίδι υπάρχουν διλήμματα, υπάρχουν επιλογές. Μία από αυτές τις επιλογές είναι πάντα το «ναι». Ένα μεγάλο ΝΑΙ. Κι αυτό το ΝΑΙ πρέπει να είναι καθαρό, χωρίς αστερίσκους.
Ναι, πιστεύω ότι μπορώ να αλλάξω ακόμα κι αν δεν έχω δει ακόμα αποτέλεσμα. Επιτρέπω στον εαυτό μου να δει την ευκαιρία και μπαίνω σε αυτή για να τη ζήσω με όλη μου την καρδιά. Συντονίζω τη σκέψη, το συναίσθημα και τη συμπεριφορά μου με το επιθυμητό αποτέλεσμα. Με αυτόν τον τρόπο, δημιουργώ τις εμπειρίες που θέλω να ζήσω πριν ακόμα μου συμβούν. Πιστεύω σε αυτό που θέλω να γίνω, πριν ακόμα γίνω. Πιστεύω από τώρα στην εικόνα του μέλλοντός μου και τη δημιουργώ.
Το περιεχόμενο του συγκεκριμένου άρθρου και γενικά οποιουδήποτε υλικού σε αυτή την ιστοσελίδα δεν αποτελεί ιατρική συμβουλή, ούτε υποκαθιστά την επαγγελματική ιατρική γνώση ή θεραπεία.