Έχεις αναρωτηθεί ποτέ γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι εστιάζουν στις δυσκολίες; Έχεις βρεθεί κι εσύ στη ζωή σου σε στιγμές απόγνωσης να διαμαρτύρεσαι στον εαυτό σου ή στη ζωή για όσα θα ήθελες, αλλά δεν έχεις πετύχει ακόμα; Όλοι κάποια στιγμή στη ζωή μας βρεθήκαμε σε δυσάρεστες καταστάσεις που έμοιαζαν ανυπέρβλητες και τις συνόδευαν συναισθήματα όπως η απογοήτευση, ο θυμός, ο φόβος και η ματαίωση.
Πώς θα σου φαινόταν, όμως, αν σε τέτοιες περιπτώσεις, αντί για αυστηρότητα απέναντι στον εαυτό σου – που μπορεί να φτάσει στα όρια της αυτo-ακύρωσης, να εμφάνιζες μια τελείως διαφορετική στάση; Μήπως θα ήταν προτιμότερο σε τέτοιες περιπτώσεις να επιβραβεύσεις τον εαυτό σου; Μήπως θα ήταν καλύτερα να τον τροφοδοτήσεις με θάρρος και δύναμη ώστε να μπορέσεις κάποια στιγμή να φτάσεις στους επιθυμητούς για σένα στόχους;
Αν σε ενδιαφέρει αυτή η προοπτική, τότε θα χρειαστεί να δημιουργήσεις το χώρο και τις προϋποθέσεις για να συμβεί. Μία από τις καλύτερες μεθόδους για να σε εμπνεύσει προς αυτή την κατεύθυνση είναι μέσα από το παράδειγμα του ορειβάτη. Το συγκεκριμένο παράδειγμα περιέχει μερικά πολύτιμα μηνύματα και εργαλεία που μπορείς κάλλιστα να αξιοποιήσεις και να εφαρμόσεις στη ζωή σου.
Όταν ο ορειβάτης ξεκινάει να ανέβει στο βουνό, τις περισσότερες φορές δεν μπορεί να δει την κορυφή από εκεί που βρίσκεται. Η κορυφή βρίσκεται συνήθως πίσω από άλλες μικρότερες κορυφές και ορεινές πλαγιές και δεν είναι ορατή από τις παρυφές του βουνού. Ακόμα και η διαδρομή που θα ακολουθήσει δεν είναι εξαρχής ορατή. Ο ορειβάτης βλέπει μόνο όσα του επιτρέπουν ο όγκος του βουνού και οι καιρικές συνθήκες (σύννεφα, ομίχλη). Μπορεί να μην βλέπει την κορυφή, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι η κορυφή δεν υπάρχει.
Για να δει την κορυφή, θα χρειαστεί να περάσει από κάποια ενδιάμεσα στάδια, κάποια απαραίτητα ορόσημα. Κάθε φορά που φτάνει σε ένα ορόσημο, γνωρίζει ότι έχει μειώσει την απόσταση από το μεγάλο στόχο του. Κάθε φορά που φτάνει σε ένα ορόσημο, τότε γίνεται ορατό και το επόμενο ορόσημο και όσο πιο ορατό γίνεται ένα ορόσημο, τόσο πιο εφικτό μοιάζει. Για να φτάσει, λοιπόν, στο μεγάλο στόχο, θα χρειαστεί υποχρεωτικά να περάσει από κάποιους μικρότερους.
Για να το καταφέρει αυτό, έχει κάνει από πριν την προετοιμασία του και έχει εξοπλιστεί με τα κατάλληλα εργαλεία (χάρτης, πυξίδα, κλπ.) που θα τον βοηθήσουν να φτάσει στο στόχο του. Όσο πιο πλήρης και σωστά επιλεγμένος είναι ο εξοπλισμός του, τόσες περισσότερες πιθανότητες έχει να φτάσει στην κορυφή. Η επιτυχία της δοκιμασίας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την προετοιμασία που έχει γίνει.
Παρά τον καλό σχεδιασμό και την προετοιμασία, πάντα υπάρχουν πιθανότητες για ανατροπές. Τα πάντα είναι ρευστά είτε λόγω των ευμετάβλητων συνθηκών (π.χ. καιρός), είτε λόγω του ανθρώπινου λάθους (π.χ. λάθος υπολογισμός). Σε αυτές τις περιπτώσεις, για να μη χαθεί ο στόχος, θα χρειαστεί αναπροσαρμογή του αρχικού σχεδιασμού. Μία διαδρομή που φαινόταν αρχικά σύντομη και ασφαλής, τελικά μπορεί στην πράξη να αποδειχθεί δύσβατη και επικίνδυνη. Η επιμονή στο λάθος μπορεί να στοιχίσει. Χρειάζεται ευελιξία. Και η ευελιξία προϋποθέτει ανοιχτή αντίληψη, παραδοχή και επανόρθωση.
Τι συμβαίνει όμως όταν ο ορειβάτης φτάσει σε ένα ορόσημο κουρασμένος, χωρίς να βλέπει ακόμα την κορυφή, ελάχιστος μέσα στον τεράστιο ορεινό όγκο; Τι γίνεται όταν όλα μοιάζουν ακίνητα και νιώθει ευάλωτος κι αδύναμος; Πώς μπορεί να ξεπεράσει αυτό το στάδιο που έχει χάσει αρκετή ενέργεια και ο στόχος μοιάζει μακρινός κι ανέφικτος;
Η αλήθεια είναι ότι κατά τη διάρκεια της ορειβασίας, όσο πιο πολύ ανεβαίνει το υψόμετρο, τόσο πιο αλπικό, πιο γυμνό γίνεται το τοπίο. Κυριαρχούν οι πέτρες, το χώμα και οι βράχοι. Τα στοιχεία της φύσης γίνονται όλο και πιο σκληρά, όλο και πιο αφιλόξενα. Εκείνες τις στιγμές ο ορειβάτης είναι κουρασμένος, ιδρωμένος και διψασμένος από την προσπάθεια. Κάνει μια στάση στην ελάχιστη σκιά ενός βράχου που μπορεί να βρει κι αφήνει τον εξοπλισμό για να ξαποστάσει. Κοιτάζει προς τα πάνω, προς το στόχο του, και πάλι βλέπει πέτρες, χώμα και βράχους. Σαν να μην έχει αλλάξει τίποτα τόση ώρα. Νιώθει σαν να βρίσκεται στο ίδιο σημείο, σαν να μην έχει προχωρήσει καθόλου.
Σε αυτό το σημείο είναι πολύ εύκολο να απογοητευτεί και να εγκαταλείψει την προσπάθεια. Αυτό μπορεί να συμβεί, αν η σωματική κούραση γίνει και πνευματική. Υπάρχει όμως μία απλή κίνηση – η πιο απλή – που μπορεί να τα αλλάξει όλα.
Αν πάρει το βλέμμα του από την απόσταση που έχει να διανύσει και το στρέψει 180°, δηλαδή στην απόσταση που έχει ήδη διανύσει, θα διαπιστώσει ότι όχι μόνο δεν είναι στάσιμος, αλλά έχει ανέβει ήδη ένα βουνό. Το επίτευγμά του είναι ήδη μεγάλο και ορισμένοι μικρότεροι στόχοι, που στην αρχή τους είχε μπροστά του, τώρα πια βρίσκονται πίσω του, ανήκουν στο παρελθόν. Αν γυρίσει το βλέμμα του πίσω, θα διαπιστώσει ότι η διαδρομή που έχει κάνει είναι τόσο μεγάλη που δεν φαίνεται καν το σημείο από το οποίο ξεκίνησε.
Το σημείο που έχει φτάσει τώρα είναι αποτέλεσμα της δικής του προσπάθειας. Έχοντας συνειδητοποιήσει την απόσταση που έχει διανύσει, κατανοεί την κούραση που αισθάνεται. Εκτιμάει το σώμα του και τις αντοχές του που τον έφεραν μέχρι αυτό το σημείο. Αισθάνεται ευγνωμοσύνη για τις επιλογές του και όσα κατάφερε μέχρι εδώ. Φροντίζει τον εαυτό του, φροντίζει τις ανάγκες του, ανακτά τις δυνάμεις του και με αυτοπεποίθηση συνεχίζει τη διαδρομή του.
Στο τέλος, ξέρει ότι κάποια στιγμή και αυτή η εμπειρία θα γίνει παρελθόν και θα είναι εκεί για να τον βοηθήσει στην επόμενη δοκιμασία, στον επόμενο μεγάλο στόχο. Και όταν τα βρίσκει δύσκολα, πάντα θα υπάρχει το γεμάτο επιτεύγματα παρελθόν για να του δίνει δύναμη και γνώση.
Το περιεχόμενο του συγκεκριμένου άρθρου και γενικά οποιουδήποτε υλικού σε αυτή την ιστοσελίδα δεν αποτελεί ιατρική συμβουλή, ούτε υποκαθιστά την επαγγελματική ιατρική γνώση ή θεραπεία.